Savruluyorsun...

Nereye gittiğinin önemi olmaksızın, yolda en az acıyla karşılaşmak çabası ile savruluyorsun. Her başarı, devamlılığını koruman gereken ithamlarla donatıyor seni ve daha iyiye gitmiyor hiçbir şey. Basit mutluluklarını aranıyorsun. Sokakta yürürken hiç beklenmedik bir yerden duyduğun eşsiz parça.. Kime ait olduğunu bilmiyorsun, sözlerini de. Sadece biraz daha yavaş yürümek geliyor içinden. Bir de okkalı bir rüzgar esse şöyle, çözse saçlarının bağını.. Öylece izlesen tokanla birlikte kopan saç tellerini, derin bir nefes alsan yapman gereken hiçbir şey yokmuş ve o an yalnızca hayatta olman gerekiyormuş gibi..ne iyi olacak. Sen yalnızca bunları istiyorsun.. Sen hep yalnızca bu kadarını istememiş miydin?